می بینم صورتمو تو آینه

با لبی بسته می پرسم، از خودم

این غریبه کیه، از من چی، میخواد ؟

اون به من، یا من  به اون، خیره شدم

باورم نمیشه هر چی می بینم

چشمامو یی لحظه رو هم می ذارم

به خودم می گم که این،  صورتکه

میتونم از صورتم ورش دارم

می کشم دستمو و روی صورتم

هر چی باید بدونم دستم می گه

منو توی آینه نشون می ده

می گه: این تویی نه هیچ کس دیگه

جای پاهای تموم قصه ها

رنگ غربت تو تموم لحظه ها

مونده روی صورتت تا بدونی

حالا امروز چی ازت مونده به جا؟

آینه می گه: تو همونی که یه روز

میخواستی خورشید و تو دستت بگیری

ولی امروز شهر شب، خونه ات شده

داری بی صدا تو قلبت می میری

می شکنم آینه رو تا دوباره

نخواد از گذشته ها حرف بزنه

آینه می شکنه هزار تیکه می شه

اما باز تو هر تیکه اش، عکس منه

عکس ها با دهن کجی به هم می گن

چشم امیدو ببر از آسمون

روزا با هم دیگه فرقی ندارن