تبليغاتX
حرف دل




















حرف دل

        این سوال هر روز و هر شب من است :چرا فکر می کردم روزگار همیشه بر وفق مرادم خواهد  

        بود؟چرا گریه مداوم ابرها را ندیدم؟ چرا بغض تب آلود شبهای بی ستاره را نفهمیدم؟ چرا فکر

        میکردم باغ همیشه سبز خواهد بود؟چرا فکر می کردم هیچ برگی از شاخه نخواهد افتاد؟

        چرا روزی که می توانستم برایت از ناگفته هایم بگویم نگفتم؟ چرا برای دلتنگیهایت بهانه آوردم؟!

         چرا به عبث منتظر معجزه ماندم........! معصومیت کلامت مقصر بود!

 

         این سوال هر روز هر شب من است: چرا بهار منتظر من نماند تا سبز شوم؟چرا گلهای باغچه

          بدون من به شکوفه نشستند!؟

          چرا دفتر خاطراتم همیشه از عشق تهی مانده؟چرا خدا صدایم را نشنید؟!

 

         سوال هر روز و هر شب من این است: چرا هر شامگاه مثل شمعها به یاد تو و غم تو سراپا 

         اشک می شوم اما صبح که آفتاب پنجره اتاقم را باز می کند همه چیز را از یاد برده و دوباره

          مثل دیروز تو را آنگونه که می خواهم جستجو می کنم؟!

 

         تو چه میدانی این دل بی قرارم چه زجری می کشد؟! آگر آنرا بشکافی زنگار غم را بر جدار     

         دهلیزهایش می بینی!

         تو چه میدانی که این چشمانم چه پیوند دیرینه ای با اشک دارند.........!!

         تو خوب می دانی که روزگار چقدر کوتاه است و چراغهای خوشبختی دیری نمی پاید و همیشه

         نمی توان شانه به شانه دوست در باران قدم زد.....همیشه نمی توان دست دوست را گرفت

         و به تماشای قله هایی برد که در دو قدمی خدا ایستاده اند...........

 

         تو نمی دانی که ممکن است ناگهان در میانه راه گردبادی عظیم همه چیز را درهم بپیچد و

        اثری از حرفهای قشنگ و خاطره انگیز نماند..........

 

        نه! تو اینها را نمی دانی..........اگر می دانستی قلب مهربان و صادقت را به میهمانی این

        قلب خسته دعوت نمی کردی .......

  

          سلام به همه دوستان امروز سالگرد تاسیس این وبلاگه خیلی خوشحالم که تو این یکسال تونستم     

     حرف دلم و به راحتی توی یی جای امن بنویسم و بگم امیدوارم که تو این یکسال شما رو اذیت نکرده   

     باشم از همه ی شما برای مهربانی و راهنمایی هاتون ممنونم و امیدوارم که در ادامه راه منو تنها 

     نذارید خیلی دوستون دارم .

 

 

                     

 

                          

نوشته شده در سه شنبه سی ام خرداد 1385ساعت 21:36 توسط مهدی | |

 

سلام کسی که تو دلم درخشید                       من دیگه دوستت ندارم ببخشید

بهتره که نپرسی علتش رو                          چون که خودت نداری فرصتش رو

بهتره این نامه آخر باشه                             فکر کنم این واسه ما بهتر باشه

من واسه کسی که دوس ندارم                      نمی تونم شاخه گل بیارم

 نمی تونم صداش کنم عزیزم                        روزای خوبمو به پاش بریزم

بین تو و اون روزا کلی فرقه                       تو آسمونت پر رعد و برقه

نه مهربونی، نه واسم می خندی                    هر دری رو می زنم می بندی

کو اون همه شعرای عاشقونه                      کی بود بهم می گفت سلام بهونه

نه، صحبت از سلام بهونه ای نیس                پرنده اینجاس، ولی دونه ای نیس

خواستی فقط صاحب یی قفس شی                  بری و با دیگری همنفس شی

خواستی بگی میشه تو دام بیفتم                    بهدش بگی دیدی بهت نگفتم

از چشم من افتادی نازنینم                           دوس ندام دیگه تو رو ببینم

اون کسی که دم می زد از حسادت               اگه  بمیرم  نمیاد   عیادت

منم میخوام اتمام حجت کنم                          خیال هر دومونو راحت کنم

اگه دلت همین الان بشکنه                          بهتر از آوارگی های منه

من کسی رو می خوام که عاشق باشه           اول و آخرش شقایق باشه

نوشته شده در جمعه دوازدهم خرداد 1385ساعت 12:32 توسط مهدی | |


Design By : Night Skin