حرف دل

نمیشه از من بگیرن !!!

taranombahari — Wed, 11 Nov 2009 19:28:36 GMT

نمیشه از من بگیرن

عادت پر گشودن

خدا به هر کس نمی ده

لذت با تو بودن

عشقه و دیونگیاش

آخر خط و سادگی

منو به رویا می کشه

موجه و بی ارادگی

پا نمیده بی تو یه شب

چشامو رو هم بذارم

گریه حریفم نمیشه

وقتی تو رو کم می یارم

حیفه که تا آخر خط

خواب و خیال من باشی

دنیا رو بی خیال می شم

روزی که مال من باشی

***************************************************

دکتر علی شريعتی انسان‌ها را به چهار دسته تقسيم کرده است:

١ـ آناني که وقتی هستند، هستند و وقتی که نيستند هم نيستند.

عمده آدم‌ها حضورشان مبتنی به فيزيک است. تنها با لمس ابعاد جسمانی آنهاست که قابل فهم مي‌شوند. بنابراين اينان تنها هويت جسمی دارند.

٢ـ آنانی که وقتی هستند، نيستند و وقتی که نيستند هم نيستند.

مردگانی متحرک در جهان. خود فروختگانی که هويت‌شان را به ازای چيزی فانی واگذاشته‌اند. بی‌شخصيت‌اند و بی‌اعتبار. هرگز به چشم نمی‌آيند. مرده و زنده‌‌شان يکی است.

٣ـ آنانی که وقتی هستند، هستند و وقتی که نيستند هم هستند.

آدم‌های معتبر و با شخصيت. کسانی که در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودنشان هم تاثيرشان را می‌گذارند. کسانی که همواره به خاطر ما می‌مانند. دوستشان داريم و برايشان ارزش و احترام قائليم.

٤ـ آنانی که وقتی هستند، نيستند و وقتی که نيستند هستند.

شگفت‌انگيز‌ترين آدم‌ها.

در زمان بودشان چنان قدرتمند و با شکوه‌اند که ما نمي‌توانيم حضورشان را دريابيم. اما وقتی که از پيش ما مي‌روند نرم نرم آهسته آهسته درک مي‌کنيم، باز مي‌شناسيم، می فهميم که آنان چه بودند. چه می‌گفتند و چه می‌خواستند. ما هميشه عاشق اين آدم‌ها هستيم. هزار حرف داريم برايشان. اما وقتی در برابرشان قرار می‌گيريم قفل بر زبانمان مي‌زنند. اختيار از ما سلب مي‌شود. سکوت می‌کنيم و غرقه در حضور آنان مست می‌شويم و درست در زماني که می‌روند يادمان می‌آيد که چه حرف‌ها داشتيم و نگفتيم. شايد تعداد اين‌ها در زندگی هر کدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد.

اولین عاشقانه ی دلم...

jojo — Sun, 04 Oct 2009 16:54:18 GMT

نگاه کن ، پرندگان زمستانی ، چگونه در دل من خود را گرم می کنند

و ماه نیمه،

در طراوت روحم ، نیم دیگر خود را می جوید

ببین چگونه تو را دوست دارم

که آفتاب یخ زده در رگ هایم می خزد

ودر حرارت خونم پناهی می جوید.

دوستت دارم

اقیانوس ها

کنار جوی خانه ی تو زانو می زنند

ورد قدم های تو را می بویند

توفان ها به کناری می ایستند

تا نسیم بلورینت بگذرد .

ای تبعید شده ازبهشت

تو راز بهشت را

با خنده های درخشانت فاش کرده ای.

ای ماهی یونس!

جرقه ی بی انتها!

تورا ساعت سازی کور با من آشنا کرد

که راز زمان را نمی دید

و بال های تو را دیدم من

که در آسمان ها می جنبید و انتظار های شانه های مرا می کشید.

خدایت بودم

وتو را آفریدم

تا سجده کنم در کنارت.

شروع من

jojo — Sun, 04 Oct 2009 16:31:32 GMT

سلام به دوستای گل قبلیم و دوستایی که قراره اینجا با هم آشنا شیم

من از این به بعد قراره توی این وبلاگ بنویسم و حرفای دلمو اینجا بیارم

امیدوارم که بتونم اون چیزایی که تو دلمه به اونی که دوسش دارم تقدیم کنم.

شما هم با نظراتتون کمکم کنید.

پس منتظرتون هستم.

شروعی دوباره !!!

taranombahari — Fri, 28 Aug 2009 10:31:18 GMT

امروز که این مطلبو مینوسیم، بیش از 4 سال از تاسیس وب میگذره و کمتر از دوساله که من توش چیزی ننوشتم .... دو ماه از شروع تابستون میگذره و بیش از دو ماه ازتعطیلی مدارس..... خیلی خوبه که ما هرچند مدت، یه نگاه به پشت سرمون بندازیم، به کارامون، به کارنامه ی کارامون، به اینکه تا به حال چقدر موفق بودیم و به اون چیزایی که میخواستیم رسیدیم؟!...... خوش بحال کسی که وقتی به پشت سرش نگاه میکنه، "حسرت" نمیبینه.... راستش من هر چند مدت یه همچین کاری میکنم... و.... الان دوباره وقتشه... وقتشه که برگردم و ببینم توی این مدت چیکار کردم و به کجا رسیدم.

بیش از چهار سال از تاسیس وب میگذره... من توی وب چی بدست آوردم؟... به کیا کمک کردم؟... کیا به من کمک کردن؟... چیز جدیدی یاد گرفتم؟!... چیزی که به درد اهدافم بخوره؟.......

دو ماه از شروع تابستون میگذره... من از این تابستون درست استفاده کردم؟... استراحت کردم؟... آرامش پیدا کردم؟... چیز جدیدی یاد گرفتم؟!.....................

بیش از دو ماه از تعطیلی مدارس میگذره... من فقط شش ماه تا کنکور فاصله دارم... تو این تابستون چقدر خودمو برای کنکور آماده کردم؟... چقدر به درسام اهمیت دادم؟... چقدرسعی کردم تا بهتر از سال قبل باشم؟...

کارنامه تابستون من اینه:

تو این تابستون من یه کار یا یه تصمیم خیلی بزرگ گرفتم... تصمیم یه کار بزرگ که هرباربرای انجامش شکست میخوردم ولی بالاخره تونستم... بالاخره موفق شدمو این کار اونقدر برام مهم بود که بنظرم نیمی از وظایفم رو انجام دادم. هرچند هنوز به پایان نرسیده ولی خیلی بهش امیدوارم و مطمئنم خدا هم کمکم میکنه.... توی این تابستون خیلی چیزا یاد گرفتم که امیدوارم به دردم بخورن، خیلی آدمای اطرافم رو شناختم.... خیلی چیزای قشنگ و خیلی چیزای زشت دیدم... توی این تابستون خیلی گمشده ها رو پیدا کردم.... و توی این تابستون....

تمام اینها رو گفتم و صفحه سیاه کردم که بگم: تصمیم گرفتم دوباره بنویسم ...دوباره باشم ... و بمانم ... و خواهم ماند ....

میدونم خیلیا براشون این حرفا مهم نیست ولی من اینا رو برای دوستایی گُفتم که سالها دست در دست هم ، با هم زندگی کردیم و ازشون میخوام مثل همیشه کمکم کنن و نذارند احساس تنهایی کنم موفق و پیروز باشید و پل های پشت سرتون همیشه پایدار.......

در ضمن من از این به بعد توی این وبلاگ هم می نویسم منتظر حضور

سبزتون هستم .

www.sedayema.blogsky.com

*******************************************

چقدر خوشبختم!
می توانم بنویسم: آسمان آبی ست!
می توانم بخندم،
فکر کنم،
گریه کنم!
می توانم در دلم به ابر و باد بد بگویم!
می توانم عکس ِ سیاه و سفید تو را ببوسم
و باور کنم،
که در آنسوی سواحل ِ رؤیا
با تماس ِ نابهنگام گرمایی به گونه ات
از خواب می پری!
می توانم هزار مرتبه نام تو را زیر لب تکرار کنم!
می توانم روزنامه بخوانم،
جدول حل کنم،
قدم بزنم!
پنج قدم به جلو،
پنج قدم به عقب
و یا برعکس !
می توانم گوشی تلفن را بردارم
و با گرفتن شماره ای،
همصحبت صدای زنانه ای شوم
که درس ِ سرعت ثانیه ها را مرور می کند!
ساعت دوازده و بیست و هشت دقیقه،
ساعت دوازده و ...
می توانم خواب ِ دختری از کرانه کاج و کبوتر را ببینم!
می توانم پنجره را ببندم
و سیمهای گیتارم را،
در تکاپوی رسیدن ِ ریتمها پاره کنم!
می توانم بلند بلند آواز بخوانم!
بیچاره همیسایه ها !
حتا این روزها
می توانم با فشار دکمه ای،
برگهای بارانی شبکه پیام را ورق بزنم!
می توانم شعر بگویم،
شعر بدزدم،
شعر بسازم،
شعر بنویسم!
ولی نمی دانم چرا
وقتی دست می برم که در دفترم بنویسم:
« آسمان ابری ست »
نوک های ناماندگار این مدادهای وامانده می شکنند
تو می دانی چرا؟!!

عشقت را هرگز بازگو نكن

taranombahari — Sun, 12 Aug 2007 21:20:18 GMT

عشقت را هرگز بازگو نکن عشقی که هرگز به زبان نيايد مثل نسيم ملايم ساکت و

نامرئی می گذرد و همه چيز را بر سر راه خود تکان می دهد من عشقم را به زبان اوردم

و قلبم را برای او گشودم، سرد و لرزان ،با ترس مرگبار و او رفت...

بعد ها مسافری بر سر راهش پيدا شد ساکت و نامرئی مثل باد و او عشق اين مسافر را

پذيرفت

نه هرگز عشقت را بازگو نکن

اين نويسم يادگاري تا بماند روزگاري

من نباشم روزگاري اين بماند يادگاري

زندگي دفتري از خاطرهاست ... يک نفر در دل شب ، يک نفر در دل خاک ...

يک نفرهمدم خوشبختي هاست ، يک نفر همسفر سختي هاست ، چشم تا باز کنيم عمرمان

ميگذرد... ما همه همسفريم

بيا كشتي دل را به موج مهر بسپاريم

بر روي دفتر دلها رز اميد بكاريم

بيا زلال بمانيم مثل بركه و باران

و حرمتي بگذاريم به صداقت ياران

ز دست ديده و دل هر دو فرياد كه هر چه ديده بيند دل كند ياد

بسازم خنجري نيشش زفولاد زنم بر ديده تا دل گردد آزاد

از راهي كه رفتي برنگرد كه ديگه ديره

آخه دلم يه جاي ديگه گير كرده اسيره

نيا پيشم ولم كن برو حوصلتوندارم

از ناز و ادات خسته شدم حالتو ندارم

يكي پيدا شده صد مرتبه از تو قشنگ تر

يكي پيدا شده هزار دفعه از تو يكرنگ تر

يكي پيدا شده كه قدر عشقمو مي دونه

از توي چشمام حرف توي دلمو مي خونه

مثل تو نيست كه هر كاري كنم ايراد بگيره

هر چي بش بگم حاليش نشه هيچي نگيره

اگه يه لحظه پيشش نباشم دلش مي گيره

منو دوسم داره،عاشقمه، واسم مي ميره

مثل تو نيست كه از عاشق شدن هيچي ندونه

همه حرفاي عاشقونه رو بازي بدونه

مثل تو نيست كه راست و چپ بره بگيره بهونه

بهانه هاي جور واجور بگيره از زمونه

از راهي كه رفتي برنگرد كه ديگه ديره

taranombahari — Fri, 03 Aug 2007 00:26:18 GMT

عاشق نشوید اگر توانید تا درغم عاشقی نمانید

من که یادت بودم

وقت آن ساعت شوق

که همه خیسی و دلتنگی شهر

جای دستان تو بر پنجره بود

نازنینم تو چطور؟

بیهوده مکن عمر گران صرف رفیقان

امروزه کسی محرم اسرار کسی نیست

من تجربه کرم که کسی یار کسی نیست

صبوحی گر شود خالی جدا پیمانه میگردد

به وقت تنگ دستی اشنا بیگانه می گردد

کنارآشیانه تو آشیانه می کنم

فضای آشیانه را پر از ترانه می کنم

کسی سوال می کند به خاطر چه زنده ای؟

و من برای زندگی تو را بهانه می کنم*

گفتم که رفتنت قاب دلم رو میشکنه

گفتی که این بخت تو بود تقدیر تو شکستنه

هر وقت که بارون می زنه تو رو کنارم میبینم

حس میکنم پیش منی هنوزم عاشق ترینم

گفتم بمون اون روز میاد غصه هامون تموم میشه

گفتی اگه باهام باشی لحظه هامون حروم میشه

وقتی رفتی همه دنیا رو سرم انگاری خراب شد و دلم شکست

ساز من زانوی غم بغل گرفت و کز کرد و گوشه ی اتاق نشست

از وقتی رفتی هیچ کسی همدرد و هم راهم نشد

هیچ کسی حتی یک دفعه هم غصه ی سازم نشد

رفتی ولی بدون هنوز عاشقتم تا پای جون

دل بهاری عاشقه چه تو بهار چه تو خزون

گریه کن

taranombahari — Wed, 25 Jul 2007 03:04:18 GMT

گريه كن

جداييها ما رو رها نمي كنن

آدما انگار براي ما دعا نمي كنن

گريه كن حالا از هم بايد جدا باشيم

بشينيم منتظر معجزه خدا باشيم

گريه كن منم مثل تو دارم گريه مي كنم

به خداي آسمونيمون گلايه مي كنم

گريه كن واسه شبهايي كه بدون هم بوديم

تنهايي واسه سنگيني غصه كم بوديم

گريه كن سبك مي شي روزاي خوب يادت مياد

گرچه تو تقويمامون نيستن اين روزا زياد

گريه كن واسه قولي كه بهش عمل نشد

واسه مشكلاتي كه بودشو ، هستو حل نشد

گريه كن واسه همه ، واسه خودت براي من

تو باروني ترين حرفاتو بزن

گريه كن آيينه شه باز اون چشاي زلالت

واسه موندن لازمه فداي گريه كردنت

اخرين باري كه او را ديدم گردنبند صليبي به او هديه دادم . گفت من كه تو را دوست ندارم پس چرا به من هديه مي دهي. گفتم صليب را بر سر هر قبر نهند . اين گردنبند را بر گردنت آويزان كن .تا بالاي قلبت باشد . زيرا انجا گورستان عشق من است .

تا تو رفتي همه گفتند

از دل برود هر آنكه از ديده برفت ،

و در آن لحظه به غصه من خنديدند

و كنون آه تو اي رفته سفر

كه دگر باز نخواهي گشت

كاش مي آمدي و مي ديدي

كه در اين كلبه خاموش

يادگار تو به جاست

كاش يك لحظه سرود شب اندوه مرا مي خواندي

كه چه ها بر من آزرده گذشت

كاش مي دانستي كه در اين عرصه دنياي بزرگ

چه غم آلوده جداييهاست

و بداني كه ......

از دل نرود هر آنكه از ديده برفت

به من گفتي دوستت دارم و روي قولت مي ايستي

همين طور هم شد

قولت را زير پا گذاشتي و روي اون ايستادي

اگر روزي عاشق شدي قصه ات را براي هيچكس بازگو نكن . اين روزها چشم حسودها به دود اسپند عادت كرده است.

هميشه به ياد داشته باش تا به فراموشي بسپاري آنچه را كه اندوهگينت مي سازد، اما هرگز فراموش نكن به ياد داشته باشي آنچه را كه شادمانت مي سازد .

دلي بستم به آن عهدي كه بستي

تو آخر هر دو را با هم شكستي

taranombahari — Thu, 19 Jul 2007 11:53:18 GMT

به هركه دل بستم به اوانديشه اش ياري نبود

بين ما جز قلب سنگش هيچ ديواري نبود

زخمها خوردم ز دست نارفيقان بارها

هيچ زخمي همچو زخم عشق تو كاری نبود

دائم برای دیدن هم دیر می کنیم
وقت قرارها همه تأخیر می کنیم
اول برای عشق همه تند می دویم
اما اواسطش همه گیر می کنیم

خیلی دوستت دارم.تو بهترین امیدهارو در قلبم اینستال کردی.عکستو در بک گراند قلبم قرار دادی.تو روی قلبم با ملایمت کلیک کردی.عشق را در زندگی من ریست کرده و تمام غمهام رو شیفت دیلیت کردی.من هر جا باشم قلبم به تو کانکته.عشق تو قلب و مغز منو هک کرده.اسم تو در جای جای وجودم رجیستره.

هيچوقت از دوست داشتن انصراف نده..

حتي اگه كسي بهت دروغ گفت بازم بهش فرصت بده...

عشق رو تجربه كن حتي اگر توش شكست بخوري .......

اينو بدون كه اگه كسي وارد زندگيت شد و گذاشت و رفت

علاوه براين كه خاطره بجا ميزاره

مي تونه يه تجربه هم بجا بزاره....!

گفتمش: دل ميخري؟!

پرسيد چند؟!

گفتمش: دل مال تو، تنها بخند.

خنده کرد و دل ز دستانم ربود تا به خود باز آمدم او رفته بود دل ز دستش روي

خاک افتاده بود جاي پايش روي دل جا مانده بود

taranombahari — Wed, 11 Jul 2007 13:11:18 GMT

تو بازی سر نوشت کی بود که عشق و نوشت

اونکه عشق و یادم داد با عشق آزارم داد

اومد به شکل حوری عاشق شدم بد جوری

وقتی فهمید می خوامش پنهون شد اون نگاهش

مثل نسیم سحر رفت از پیشم بی خبر

برام یه نامه نوشت گفت بازی سر نوشت

گفت چند روزی سفر کن از عاشقی گذر کن

نذار تو عشق بسوزی یادت می ره یه روزی

معلم دو خط سياه موازي روي تخته کشيد!! خط اولي به دومي گفت ما مي توانيم زندگي خوبي داشته باشيم ..!! دومي قلبش تپيد و لرزان گفت : بهترين زندگي!!! در همان زمان معلم بلند فرياد زد : " دو خط موازي هيچگاه به هم نمي رسند" و بچه ها هم تکرار کردند: ....دو خط موازي هيچگاه به هم نمي رسند مگر آنکه يکي از آن دو براي رسيدن به ديگري خود را بشکند !!

اوني كه مي خواستم عهدشو شكستو

به پاي يه عشق جديد نشستو

چش روي آرزوم هميشه بستو

پشت مه پنجرمون رها شد

اوني كه مي خواستم مث اشك چكيدو

تو طول راه يكي رو ديدو

صداي از ما بهترو شنيدو

به خاطر هيچي ازم جدا شد

اونمي كه مي خواستم دل ما رو برزدو

تو راه كه مي رفت به يكي سپردو

تو خاطرش ، خاطر ما مردو

يكي ديگه تو روياهاش خدا شد

اوني كه مي خواستم دل ازم بريدو

بين گلا يه گل تازه چيدو

به اوني كه دلش مي خواست رسيدو

مثل تموم مردا بي وفا شد

اوني كه مي خواستم زير قولش زدو

با يكي ديگه پيش من اومدو

به خاطر اون به ما گفتش بدو

عزيزتر از ديروز و حالا شد

اوني كه مي خواستم شدش از ما سردو

پيغام داد كه ديگه برنگردو

بد بودن ما رو بهونه كردو

غيبش زدو يكدفعه كيميا شد

اوني كه مي خواستم من و داد به بادو

رفت پيش اون كس كه دلش مي خوادو

زد زير عشقش تا يادش نيادو

اسم منم جزء آدم بدا شد

اوني كه مي خواستم تو غبارا گم شدو

بازيچه چشماي مردم شدو

وارد عشق صد و چندم شدو

توي خيال كس ديگه جا شد

اوني كه مي خواستم ، ولي انگار مده

مال همه يه جورايي گم شده

كاش از ميون غبارا بيادو

بهم بگه هر چي مي گي بي خوده

بهش نگید که من چقدر دوسش دارم

taranombahari — Mon, 09 Jul 2007 20:05:18 GMT

بهش نگید که من چه قدردوستش دارم

برای بردن دلش؛کوه راروشونه ام میذارم

بهش نگیددیوونه ی چشمهاش شدم

مست همه شیطونیهاش،عاشق خنده هاش شدم

اگه بفهمه عاشقم؛میره وپیداش نمیشه

کی میدونه؛ عاقبت این دل زارم چی میشه؟

اگه بفهمه عاشقم،قلبش را پنهون میکنه

پیش چشمهای عاشقم؛ رقیب را مهمون میکنه

خدایا گر تو درد عاشقی را میکشیدی توهم زهر جدایی رو به تلخی میچشیدی اگر چون من به

مرگ آرزوها میرسیدی پشیمان میشدی از اینکه

عشق رو آفریدی بگو هرگز سفر کردی؟....

سفر با چشم تر کردی؟.... کسی را بدرقه با اشک تو با خون جگر کردی؟ ز شهر آرزو هایت به

ناکامی گذر کردی

مــانــده نــگـاهـم بــه د ل پـنـجـره

تــر شــده از هـجرت تـو خـاطـره

کوچه پر از حسرت دیوانه گـیست

خــانــه تـهـی از نـفـس زنـدگـیست

بـی تـو دلـم نـیمه شـبی سوی دشت

پـر زد و آواره شـد و بــر نگـشت

لـــذ ت بــیـداری یــلـد ا تـــویـی

تــازه تــریـن رکــن تــمـنـا تــویـی

چــشــم تــو آغــاز پـــریــشـانـی ام

هــجــرت تـــو عــلــت ویــرانـی ام

آخر دل مارا تو فنا کردی و رفتی بیهوده مرا چشم براه کردی و رفتی آن کاخ امیدی که بنا

کردم از عشقت خاکستری از آن تو بپا کردی و رفتی تو که دانی همه ترس من از هجر تو بود

پس چرا شهر دلم را تو رها کردی و رفتی در توانم نبود دوری و هجر تو عزیز گو که خواب است

که اینگونه جفا کردی و رفتی